آشنایی با شبکه لایتنینگ (Lightning Network)

زمانی که ارز دیحیتال بیت کوین در سال ۲۰۰۹ میلادی معرفی شد، همه‌ ما به‌خاطر سرعت بالای انتقال پول از یک نقطه از جهان به هر نقطه‌ دیگر از طریق اینترنت هیجان‌زده شدیم. قرار بود به کمک بیت کوین بتوانیم پرداخت‌های آنی به سرتاسر دنیا داشته باشیم، ولی خیلی زود همه‌چیز تغییر کرد.

هرچه افراد بیشتری به‌سمت بیت کوین کشیده شدند، مدت زمانی که طول می‌کشید یک تراکنش تایید شود هم به همان نسبت افزایش یافت. بدین ترتیب، تراکنش‌ها کند شده بودند و هزینه‌های انتقال هم بالا رفته بود. حتی زمانی رسید که هزینه‌ یک تراکنش به ۳۰ دلار هم می‌رسید. به همین دلیل، دیگر بیت کوین برای پرداخت‌های خُرد مناسب نبود زیرا در بسیاری از مواقع هزینه‌ کارمزد انتقال از خود مبلغ انتقالی بیشتر می‌شد.

با گذشت زمان که این مشکل بیش از پیش خود را نشان داد، توسعه‌دهندگان بیت کوین راه‌های مختلفی را برای حل آن ارائه کردند. یکی از این راه‌حل‌ها، شبکه‌‌ لایتنینگ است که در این مقاله به‌صورت کامل آن را معرفی می‌کنیم.

مقیاس پذیری چیست؟

قبل از اینکه به سراغ شبکه‌ لایتنینگ برویم باید ابتدا با مفهوم مقیاس‌پذیری آشنا شویم. به بیان ساده، «مقیاس پذیری» (Scalability) به معنای حفظ عملکرد طبیعی شبکه، با افزایش تعداد کاربران و تعداد تراکنش‌ها است.

همان‌طور که اشاره شد، تراکنش‌های بیت کوین در شبکه‌ اصلی آن دچار دو مشکل شدید هستند. یکی اینکه کارمزد این تراکنش‌ها معمولا برای انتقال مبالغ کم به صرفه نبوده و دوم هم این که زمان مورد نیاز برای تایید تراکنش‌ها در شبکه‌ بیت کوین بسیار زیاد است.

حال لایتنینگ با تمرکز روی این مشکلات، امکان تایید تراکنش‌های سریع‌تر و کم هزینه‌تر را فراهم کرده است. بلاک چین‌های جدید برای حفظ ویژگی غیرمتمرکز بودن، مجبور شده‌اند از خیر ویژگی مقیاس پذیری بگذرند. مثلا شبکه‌ بیت کوین فقط قادر به تایید ۷ تراکنش در ثانیه است که برای دست پیدا کردن به پذیرش جهانی این موضوع خود یک معضل بزرگ به شمار می‌رود و بسیاری از سرمایه‌گذاران و کاربران را نگران کرده است.

اواخر سال ۲۰۱۷ و اوایل سال ۲۰۱۸ این مشکل در شبکه‌ بیت کوین با افزایش زمان مورد نیاز برای تایید تراکنش‌ها و همچنین رشد نجومی کارمزدها به روشنی خود را نشان داد.