آشنایی با سوگیری نماگری یا نمایندگی

انسان ها آموخته اند که برای درک بهتر معانی و مفاهیم، موضوعات و تفکرات خود را طبقه بندی کنند. زمانی که افراد با پدیده جدیدی مواجه می‌شوند و این پدیده با طبقه بندی های پیش ساخته آنان ناسازگار است، سعی می‌کنند به هر طریق ممکن این پدیده را با طبقه بندی پیشین خود تطبیق دهند. این چارچوب مفهومی، ابزار سودمندی برای پردازش اطلاعات جدید با استفاده از تجربیات مرتبط/قیاس پذیر در گذشته فراهم می‌آورد.

گاهی اوقات محرک جدید شبیه به و یا معرف عناصر آشنایی است که قبلا طبقه بندی شده است. در عین حال موارد قیاس پذیری وجود دارد که شدیدا با یکدیگر متفاوت هستند. در چنین مواردی واکنش طبقه بندی، گمراه کننده بوده و درک نادرستی از عنصر جدید ایجاد می‌کند که غالبا ماندگار بوده و تعاملات آتی با این عنصر را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

معرفی کلی نماگری یا نمایندگی

اصولا انسان تمایل دارد که شانس ها و احتمالات را به گونه ای منطبق با ایده ها و ادراکات قبلی خود تصور کند، حتی زمانی که استنتاج حاصله به لحاظ آماری غیر معتبر است. به عنوان مثال توهم قمارباز اشاره به تصور و برداشت رایجی دارد مبنی بر اینکه موفقیت و شانس در شرط بندی و قمار به شکل دوره ای رخ می‌دهد.

روانشناسی ذهنی برخلاف واقعیت های ریاضی (محاسباتی) موجب این سفسطه می‌شود. از نظر آماری مفهوم دور، غیر منطقی است. افراد عموما تمایل دارند – چیزی را قبول کنند که محققان آن را با عنوان قانون اعداد کوچک می‌شناسند. این اصطلاح به آن معنی است که نمونه های کوچک همیشه معرف خود و کاملی برای کل جامعه است. اما اصول علمی این قانون را تایید نمی‌کند.

مثال هایی از آثار منفی سوگیری نماگری

1. سرمایه گذاران در بررسی سابقه یک مدیر سرمایه گذاری، می‌توانند مرتکب اشتباهات مهمی شوند. آن ها عملکرد فصول یا سالهای کمی را در گذشته مورد توجه قرار داده و بر اساس داده های آماری ناکافی به این نتیجه می‌رسند که عملکرد خوب نتیجه تخصیص ها و گزینش های ماهرانه مدیر است و یا بالعکس.
2. همچنین سرمایه گذاران در هنگام بررسی سوابق تحلیل گران اوراق بهادار اشتباهات مشابه دیگری را نیز مرتکب می‌شوند. به عنوان مثال به موفقیت تعداد کمی از پیشنهادات یک تحلیل گر در گذشته نگاه می‌کنند و بر اساس این نمونه محدود از داده ها، ارزیابی نادرستی در مورد استعداد و شایستگی تحلیل گر به عمل می‌آورند.
3. با چه میزان احتمال شرکت الف (یک شرکت فرضی که با یک قدمت 75 ساله در صنعت تولید فلزات فعالیت می‌کند و اکنون در کسب و کار خود با مشکل مواجه است.) در گروه ب (شرکت های رشدی که احتمالا در آینده وضعیت بهتری خواهند داشت.) قرار می‌گیرد و یا در گروه ج (شرکت هایی که از صنعت خارج خواهند شد.) برای پاسخ به این پرسش، اغلب سرمایه گذاران تلاش خواهند کرد که در مورد درجه احتمال تعلق شرکت الف به گروه ب یا ج قضاوت و ارزیابی کنند. برخی مطالب مجلاتی که ورشکستگی های اخیر شرکت های صنعت فلزی را تیتر کرده اند، باعث می‌شود که شرکت الف کاندید مناسب یا معرف بهتری از گروه ج به نظر برسد و لذا ممکن است به این نتیجه برسند که بهترین اقدام، فروش سهام این شرکت است. در این حالت آن ها این واقعیت مهم را نادیده می‌گیرند که به لحاظ آماری تعداد شرکت های از این نوع که در صنعت باقی مانده اند، نسبت به آن هایی که متوقف و از صنعت خارج شده اند، بسیار بیشتر است.

تماس و واتس آپ اکسپرت سفارشی: ۰۷۷۳۳۴۳۳۲۱۱ – ۰۹۹۲۹۱۶۹۳۰۷